سخنان استاد مجتهد شبستری در شب 19 رمضان در حسینیۀ ارشاد برایم بسیار جالب توجه و تامل برانگیز بود. موضوع سخنرانی دعا در قرآن بود. مجتهد ابتدا آیات مربوط به دعا در قرآن را خواند و سپس به اضطراب و تنش ذاتی انسان اشاره کرد، اضطرابی ناشی از دو نوع تجربۀ انسانی، یکی تجربۀ فنا، و دیگری تجربۀ جاودانگی. گفت که نوسان انسان بین این دو تجربه و احساس برای آدمی وضعیت پرتنش و پراضطراب می آفریند. آنگاه گفت که از این وضعیت نباید گریخت از تجربۀ تنهایی و این اضطراب نباید فرار کرد. باید بگذاری این تنها و پریشانی تمام وجود تو را بگیرد تا آن حالی را که حال دعاست بیابی تا در آن حال خداوند اجابتت کند و ابرهای تشویش و اضطراب را کنار بزند و این دشواری را آسان کند و بر تو وارد شود، که خود گفته است اممن یجیب المضطر اذا دعاه و یکشف السوء.
این شاید اولین بار بود که جدا به این موضوع فکر کردم که نه تنها نباید از تنهایی گریخت که حتی باید به سوی آن رفت.