همان طور که خیلی هاتان لابد دیدید چند شب پیش افتتاحیۀ المپیک بود. لابد پخش مستقیم اش را دیدید، و فکر می کنید ما هم همین طور. خیر. عرض کنم که اینجا پخش مستقیم نبود، بلکه شب اش تلویزیون نشان داد. علت اش هم ظاهرا این بود که صبح مردم سر کار بودند و کسی خانه نبود تا افتتاحیه تماشا کند. در نتیجه پخش را گذاشته بودند برای شب که بیننده داشته باشند و تبلیغات بازرگانی را گران تر بفروشند. ظاهرا برعکس ایران که مردم کارشان را با تلویزیون تنظیم می کنند اینجا تلویزیون با ساعت کار ملت تنظیم می شود.
نکتۀ جالب دیگه نحوۀ گزارش گری افتتاحیه بود. کسانی که روی برنامه حرف می زنند هیچ فرصتی را برای تکه پرانی های سیاسی از دست نمی دادند. چین که خب اولویت اول بود. مثلا می گفتند "عجب هارمونی زیبایی. ولی این چین که اینقدر اینجا هارمونی زیبا ارائه کرده مثلا آن طرف تر دارد محیط زیست را خراب می کند". یا یک بخش مراسم بود که بانویی روی تختی بود که چندین و چند نفر حملش می کردند و آن بانو آن بالا حرکات موزون انجام می داد. اینجا مثلا گزارش گر می گفت "در این تصویر رابطه ی یک نفر در رأس و این همه آدم در زیر در چین مشخص است". یا تیم ایران که آمد از قضیه ی هسته ای حرف زدند و گفتند که هیچ کس تیم ایران را تشویق نکرد. خلاصه المپیک که قرار بود مثلا برای تالیف قلوب بشریت و دوری از منازعات سیاسی باشد شده بود موضوع همین چیزها.
نکتۀ جالب دیگر این بود که تحلیل گر چین آورده بودند برای گزارش. اینجا من احساس کردم یک نوع نگاه شیء گونه را شاید بشود از طرف آمریکایی ها به چینی ها تشخیص داد. مثل این که این چین یک ابژه است و باید شناسایی شود، و ابژه ای است که معلوم نیست چیست، حالا آقای تحلیل گر می آیند به ما می گویند. به نظرم چینی ها خیلی به عنوان آدم مطرح نبودند. وجه شیء ای شان خیلی قوی تر بود. شاید شبیه نگاهی که شرق شناسان به ما خاورمیانه ای ها داشتند.
فکر کنم تاثیر مطالعات پساساختارگرایانۀ این چند وقت خیلی تابلو شد در این نوشته. منتها اجازه بدهید چین را هم بی نصیب نگذاریم. خود برنامه به نظرم نماد و جلوه ای از نوعی قدرت بود که میشل فوکو به آن می گوید دیسیپلین همان قدرتی که بارزترین وجه اش را در ارتش های مدرن می بینیم. آدم ها در فضا تقسیم شده بودند. همگی طبق جداول زمان بندی شده رفتار می کردند. بدن های شان هم کاملا رام بود و تربیت شده برای کاری که می باید انجام می دانند. افتتاحیۀ المپیک نمایش خیره کننده ای بود از این قدرت دیسیپلین.
.