تصوری که ما با زندگی در تهران از شهر پیدا کردیم با آن چیزی که اینجا به عنوان شهر به آن برمی خوریم در اکثر موارد متفاوت است. اینجا خبری از خانه ها و مغازه های چسبیده به هم و مردمان پیاده رو نیست. برای اینکه بشود تصویری شبیه اینجا در ایران پیدا کرد وضعیت شمال چندان دور نیست مخصوصاْ آن تکه هایی از شمال که جاده از میان ویلاها می گذرد. شهرهای شبیه ایران در آمریکا معدودی مثل نیویورک واشینگتن و شیکاگو هستند و بقیه ی شهرها به حساب ما ایرانی ها به سختی شهر محسوب می شوند. میامی هم شهر بزرگی است که شما به طور طبیعی زیاد در آن آدم نمی بینید خصوصاْ که هوایش هم شرجی و عموماْ گرم است.
نکته ی جالب توجه دیگر درباره ی شهر میامی و بسیاری دیگر از شهرهای جنوبی آمریکا وفور جمعیت لاتین است. در شهر میامی جمعیت اسپانیایی زبان بسیار است و زبان اسپانیایی تقریبا زبان اول عامه ی مردم است چنانکه حتی در ادارات دولتی هم اسپانیایی زبان رسمی است. در این مناطق به دفعات زیاد به افرادی برمی خورید که زبان انگلیسی اصلاْ بلد نیستند.
چنین وضعیتی البته آثار متفاوتی دارد. یکی از نتایج این است که چون ما ایرانی ها ظاهرمان تا حدودی شبیه برادران و خواهران لاتین است اینجا چندان احساس غریبی نمی کنیم و به عنوان خارجی با ما برخورد نمی شود.