نهفت

توت فرنگی های وحشی (1)

توت فرنگی های وحشی، اثری که بسیاری آن را بهترین یا از جمله بهترین ساخته های اینگمار برگمان می دانند، فیلمیست مملو از رفت و برگشت های بسیار بین زمان حال و گذشته. استفادۀ مکرر از فلاش بک های متعدد و گریزهای فیلم به فضاهای رؤیا گونه همه خبر از اهمیت مفهوم زمان به عنوان یکی از مفاهیم اساسی این فیلم می دهند. کانونی بودن این مفهوم در فیلم به نظر من تا بدان جاست که بایستی یکی از قابل توجه ترین علت های اهمیت و برجستگی توت فرنگی های وحشی را طرح و پردازش متفاوت فیلم از مفهوم زمان به حساب آورد. به همین جهت تصور می کنم انجام بحثی مقدماتی دربارۀ زمان و اقسام مختلف نظریه های زمان به عنوان مقدمه ای برای ورد به تحلیل وقایع فیلم نقطۀ مفید و مناسبی خواهد بود. براین اساس در مطلب حاضر سعی خواهم کرد، با آوردن توضیحاتی در باب دو نظریۀ رقیب زمان تمهیدات لازم برای بحث اصلی در مطالب بعدی راجع به توت فرنگی ها وحشی را فراهم آورم.